در تو پايان نيست، آغازی دگر بايد تو را

مصطفی – ۱۳۸۹/۵/۲

مصطفی – ۱۳۸۸/۵/۲۷

مصطفی – ۱۳۸۹/۳/۳۰

مصطفی – ۱۳۸۹/۳/۲۱

شعر من گم شده است

____در پس خستگی تنهایی

_______در سراسیمگی گرد فراموشی شب

__________در هجوم شبح خاموشی

___در پس ذهن پریشان شده از تیر سکوت

.

.

شعر من گمشده است

_____من بدنبال کلامی مستی

_________در پی یک قدحی پر حرفم

____________ساغری مملو از ابیات صفا

.

ساقیم پنهان است

____شاید او در صف نان

________شرمسار از گنه بی شعری

____سر فرو برده به شولای سیاه شب وهم است هنوز

.

.

شعر من گمشده است

____ای که بر قصر سخن تکیه مستانه زدی

_______شود آیا که به این خستگیم

__________غزلی، قافیه ای، نغمه ای از سفره شعر

____آب یک مثنوی از کوزه همت بدهی

.

آرزویم جاریست

_____تشنه جرعه ای از شاپرکم

.

.

آی ساحل زدگان

_____شب کافیست

_______خنده هایم پس گرداب سکوت

__________روی یک تختة مشغول غروب

نوشداروی پریشانی من گم شده است

.

عشق من گم شده است

.

شعر من گم شده است

.

مصطفی – ۱۳۸۸/۳/۴

آسمان خاکستریست

____ابرها در پشت مه دودی گران در انتظار

_______چشم خورشید از عطش پر آه و سوز

____می تراود در نگاهم سرفه ای

______آه باران خفته است

____زخمها آماس هجران می کشند

________اشک ما دیگر نمی آید به چشم

.

آسمان خاکستریست

_____خشمها در پشت زندان بی شکیب

_________در رثای خفتگان آشفته اند

_____________اشک فرزندان آدم مرده است

________________عشقشان افسرده است

___________________برق شادی اهرمن از دیده هاشان برده است

.

آسمان خاکستریست

____قلبهای بی طپش آسوده بازی می کنند

________در نگاه کودک زندان کلامی خنده نیست

___________چشمه های گونه اش پر اشک سرخ

____لرزه می آید به هق هق های من

.

آسمان خاکستریست

____بادها قهرند با ابر سیاه

________خنده هامان اشک و آه

___________چشمهامان پر گناه

______________خشم ابروها پریشان مانده در زیر کلاه

____می فشاند غم سرود بذرهایش را به شهر

.

آسمان خاکستریست

____فقر قمریهای باغ،

_______ناله های نیم خورده،

___________فصلی از دل مردگیست

_______________بر سر هر سفره ایست

____سردی این دانه ها

_______پشت یک دیوار حاشا

__________خود فروش زندگیست

_____________عاقبت افسردگیست

.

.

آسمان خاکستریست

____ای پرستوها نترسید از بهار

________کین غبار

__________می رود با خنده هاتان لحظه ای دیگر کنار

مصطفی – ۱۳۸۹/۲/۲۲

مصطفی – ۱۳۸۹/۲/۱۱

مصطفی – ۱۳۸۹/۲/۸

مصطفی – ۱۳۸۹/۱/۱۵

مصطفی – ۱۳۸۸/۱۲/۲۷

مصطفی – ۱۳۸۸/۱۲/۱۰

مصطفی – ۱۳۸۸/۱۲/۱۰

مصطفی – ۱۳۸۸/۱۱/۲۰

تو را خواندم، تو را دیدم

درون خویش پیچیدم،

که من هم ریشه در خاکم،

و اما همچنان تاکم که از غوغای تاریکی درون خویش تابیدست و پیچیدست،

و اینجا از لهیب بی سرانجامی چنان اسپند بر آشوب این آتش

درون خویش می سوزد،

ولیکن در غروب شاخه ها از خاک می خیزد

و شعری از درون خویش می سازد:

که من از خاک بر خاکم ولیکن همچنان یک تاک بیباکم

وگر آتش مرا سوزد، درون خاک می ریشم و می مانم

و اینجا باز می خوانم که اینجا خاک پاک سرزمین ماست،

ایران است، ایران است

و بر هر ذره از خاکش سرود عشق بنوشته ست

و هر یک ذره خود را اینچنین خواند:

“منم رستم، منم آرش، منم اسفندیار یل، من از بهرام و گودرزم،

من آن آهنگری کو پوستینش کاویانی شد،

منم آن رعیتی کز شاه و شاهنشه برای یکه فرزندش بهای علم می خواهد،

من از افکار بیرونی، من از چشمان کاشانی، من از دستان عطارم،

منم از سینه سرباز ایرانی که تنها در کنار رود سیحون با مغول جنگید و در خون شد

منم از خاک بو مسلم، من از آن زابلی لیثم،

من از حلاجِ بر دارم،

من از صوفی، من از عارف، من از هر دین و هر مذهب

و از زرتشت و از صدرای شیرازم،

و من، از حنجر استاد آوازم، سر انگشتان یک سازنده سازم،

ز دستان هنرمندان قالی باف در کرمان، من از یزدم،

من از سعدی و از سلطان شیرازم،

و از فردوسی طوسم، که با سرپنجه شعرش حماسی مردمی چون شیر میسازد،

ولیکن ذره ای از ما نمی بازد،

من از اجزای مولانا و از تبریز پر شمسم و من هم ذره ای از جسم پروینم،

من از قربانی فین و من از مردان شهریور و از هر کودک خونین خرمشهر و اهوازم،

من از همت، من از سردار کردستان و از مردان مرد آذرستانم، … ”

و من اینجا درون خاک این سامان بی سامان،

نمی بینم بجز بودن، بجز بودن،

بجز ماندن، بجز ماندن،

بجز امید را خواندن و جز اهریمنان بد سگال ریشه ها راندن

من اینجا در کنار ذره های خاک، این الماسهای رنگ رنگ سرزمین خود،

بجز بودن نمیبینم، بجز ماندن نمیدانم، نمیخوانم،

و دیگر بار می گویم که اینجا ریشه در این خاک و خود ز این خاک پر تاکم.

مصطفی – ۱۳۸۸/۱۱/۴

مصطفی – ۱۳۸۸/۹/۲