در تو پايان نيست، آغازی دگر بايد تو را

خواب

۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ admin دیدگاهتان را بنویسید دیدگاه های این نوشته

دوشینه به خواب خویش دیدم خود را	استاده درون یک اتاقی تنها
بی درب ورود بود و بی بیم و امید	یک پنجره بود و چار دیوار سپید
آسوده کنار پنجره استادم	آرام هوای سینه بیرون دادم
آن پنجره را بدست خود بگشادم	آن دست دگر ز قاب بیرون دادم
یک مشت ستاره، باد در دستم ریخت	آرامش ساده ای به دستم آویخت
آرام درون گوش من زمزمه کرد	یک زمزمه پر سکوت و بی همهمه کرد
که ای ساده برون ز پنجره پیش بیا	آسوده ز هر چه مذهب و کیش بیا
و آن قلب درون سینة خود بردار	با دستِ برون ز پنجره پیش بیار
یکباره درون جسم خود لرزیدم	گویی که نسیم صبح را می دیدم
دستان نسیم صبح در دستم بود	جز باد برون ز پنجره هیچ نبود
آنقدر درون جسم خود لرزیدم	ناگاه برون ز جسم، خود را دیدم
این جسم بدست خویش بیرونم کرد	یکباره بدون هیچ دعوا و نبرد
حالا دو نفر درون آن پنجره بود	بیرون اتاق ما بجز باد نبود
آن دستِ برون ز پنجره دستم ماند	اما دگر اعضای من آنگونه نماند
با حیرت و سادگی از او پرسیدم	این هجمه زدست تو چرا من دیدم
آرام درون دست بیرون از قاب	یک زمزمه گفت با غم و خشم جواب
این فرصت توست تا که پرواز کنی	آسوده سفر ز جسم آغاز کنی
با باد و نسیم صبح همراه شوی	از هر چه برون خانه آگاه شوی
من بار گران بال پرواز توام	هر چند که همنوا و همراز توام
بی من سبک و سلامت و بی پروا	ز این جا بگریز تا که بینی دنیا
آنگاه درون سینه دستی بنهاد	یک قلب برون ز سینه بر دست نهاد
مشغول تپش به روی دستم دیدم	آن قلب دو نیمه را و من لرزیدم
یک نیمه سرخ بود و یک نیمه سیاه	یک نیمۀ پر ز شوق، یک نیمه پر آه
یک نیمه پر از طراوت و همهمه بود	و آن نیم دگر پر از غم و واهمه بود
آن نیمة تیره را ز دستم برداشت	بر دست درون دست من باز گذاشت
آن نیمه سرخ در دگر دستم ماند	اینگونه ندای جسم در گوشم خواند
این نیمه از آن توست، با خود بردار	و آن نیمه تیره را برایم بگذار
این نیمه قلب سرخ با خود بردار	بر خیز و برون ز پنجره گام گذار
آرام چو سر ز قاب بیرون دادم	برعرش رسید ناله و فریادم
دیدم که برون ز قاب جز ابر نبود	آن ابر به زیر خانه در جنبش بود
دستان نسیم بر سرم کرنش کرد	بر ترس پر التهاب چون آبی سرد
آرام به صورتم نوازش میکرد	در گوش، چنین زمزمه خواهش میکرد
دستان خود آسوده به رویم گستر	بر روی افق نوازش ماه نگر
چشمان ز حضیض جسم فانی بردار	بر دورترین نظاره ها دیده گذار
آنگاه بسادگی بر او غلتیدم	همتای اتاق خویش را میدیدم
یک چند اتاق روی آن ابر سپید	در دورتر از اتاق ما می شد دید
با خندۀ من نسیم همراهم بود	اما به درون من بجز ترس نبود
یک چند ترانه در درون می خواندم	کی کاش درون خانه ام می ماندم
با این همه تشویش که جانم می خورد	آن باد مرا به سوی دیگر می برد
نزدیک اتاقهای دیگر یک چند	پروازکنان بسوی من با لبخند
آمد به کناردست من نا آرام	یک همچو منی و گفت ای دوست سلام
یک نیمه قلب سرخ در دستش بود	دیگر به درون گرم من ترس نبود
با گرمی خنده ای جوابش دادم	با روی گشاده ای سلامش دادم
از حال دل و اتاق او پرسیدم	یک آینه گویی به مقابل دیدم
او نیز چو من ز جسم خود بیرون بود	از ترس و سکوت و بی کسی محزون بود
گفتم که بیا و دست یاری بر گیر	این نیمه کنار نیمۀ خویش پذیر
بگرفت به دست، سویم آن نیمة دل	آن نیمه به نیم خویش کردم کامل
آن قلب تپش دوباره آغاز نمود	گویی که صدای همدلی ساز نمود
یکبار دگر طرب فزون شد در دل	همصحبتی و سرور بر ما حاصل
دست دگرش بدست خود بگرفتم	یکباره ز خواب خویش بیرون رفتم
مهتاب در اوج آسمان بود هنوز	گرمای درون نیز چنان ظهر تموز
این خواب مرا به یاد یاران افکند	گویی به جهان یادگاران افکند
آن لحظة اولین که با دوست گذشت	در دل چه جدالها که بر من نگذشت
یک نیمة فکر من پر از ترس غریب	یک نیمة دیگرم پر از شوق حبیب
آرام درون مدرسه می رفتم	با چند نگاهِ سوی او می گفتم
این چند قدم فاصله را می کاهی؟	یا همچو منی به دوستی می خواهی؟
او آمد و یک مشت گل یاس سپید	سویم بگرفت و بر نگاهم خندید
آنگاه که نام خویشتن را می گفت	آن ترس پر التهاب در من می خفت
گویی که درون قلب من پر شده بود	از جمع ستارگان خوش بوی کبود
او نیمة قلب خویش را اهدا کرد	وین دل به درونم اینچنین غوغا کرد
بر دوستیت نیمة قلبت هبه کن	تا عشق زند در دل تو ریشه و بن
آن شب همه شب به یاد یاران بودم	تا صبح در این خاطره ها آسودم

مصطفی – ۱۳۸۹/۲/۸

Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Rating: +1 (from 1 vote)

Categories: شعرها Tags:

دیدگاه ها (0) بازتاب ها (0) دیدگاهتان را بنویسید بازتاب

بدون دیدگاه

بدون بازتاب

غمزه پر ناز شکایت رندان

در تو پايان نيست، آغازی دگر بايد تو را

خواب

دوشینه به خواب خویش دیدم خود را

استاده درون یک اتاقی تنها

بی درب ورود بود و بی بیم و امید

یک پنجره بود و چار دیوار سپید

آسوده کنار پنجره استادم

آرام هوای سینه بیرون دادم

آن پنجره را بدست خود بگشادم

آن دست دگر ز قاب بیرون دادم

یک مشت ستاره، باد در دستم ریخت

آرامش ساده ای به دستم آویخت

آرام درون گوش من زمزمه کرد

یک زمزمه پر سکوت و بی همهمه کرد

که ای ساده برون ز پنجره پیش بیا

آسوده ز هر چه مذهب و کیش بیا

و آن قلب درون سینة خود بردار

با دستِ برون ز پنجره پیش بیار

یکباره درون جسم خود لرزیدم

گویی که نسیم صبح را می دیدم

دستان نسیم صبح در دستم بود

جز باد برون ز پنجره هیچ نبود

آنقدر درون جسم خود لرزیدم

ناگاه برون ز جسم، خود را دیدم

این جسم بدست خویش بیرونم کرد

یکباره بدون هیچ دعوا و نبرد

حالا دو نفر درون آن پنجره بود

بیرون اتاق ما بجز باد نبود

آن دستِ برون ز پنجره دستم ماند

اما دگر اعضای من آنگونه نماند

با حیرت و سادگی از او پرسیدم

این هجمه زدست تو چرا من دیدم

آرام درون دست بیرون از قاب

یک زمزمه گفت با غم و خشم جواب

این فرصت توست تا که پرواز کنی

آسوده سفر ز جسم آغاز کنی

با باد و نسیم صبح همراه شوی

از هر چه برون خانه آگاه شوی

من بار گران بال پرواز توام

هر چند که همنوا و همراز توام

بی من سبک و سلامت و بی پروا

ز این جا بگریز تا که بینی دنیا

آنگاه درون سینه دستی بنهاد

یک قلب برون ز سینه بر دست نهاد

مشغول تپش به روی دستم دیدم

آن قلب دو نیمه را و من لرزیدم

یک نیمه سرخ بود و یک نیمه سیاه

یک نیمۀ پر ز شوق، یک نیمه پر آه

یک نیمه پر از طراوت و همهمه بود

و آن نیم دگر پر از غم و واهمه بود

آن نیمة تیره را ز دستم برداشت

بر دست درون دست من باز گذاشت

آن نیمه سرخ در دگر دستم ماند

اینگونه ندای جسم در گوشم خواند

این نیمه از آن توست، با خود بردار

و آن نیمه تیره را برایم بگذار

این نیمه قلب سرخ با خود بردار

بر خیز و برون ز پنجره گام گذار

آرام چو سر ز قاب بیرون دادم

برعرش رسید ناله و فریادم

دیدم که برون ز قاب جز ابر نبود

آن ابر به زیر خانه در جنبش بود

دستان نسیم بر سرم کرنش کرد

بر ترس پر التهاب چون آبی سرد

آرام به صورتم نوازش می­کرد

در گوش، چنین زمزمه خواهش میکرد

دستان خود آسوده به رویم گستر

بر روی افق نوازش ماه نگر

چشمان ز حضیض جسم فانی بردار

بر دورترین نظاره ها دیده گذار

آنگاه بسادگی بر او غلتیدم

همتای اتاق خویش را میدیدم

یک چند اتاق روی آن ابر سپید

در دورتر از اتاق ما می شد دید

با خندۀ من نسیم همراهم بود

اما به درون من بجز ترس نبود

یک چند ترانه در درون می خواندم

کی کاش درون خانه ام می ماندم

با این همه تشویش که جانم می خورد

آن باد مرا به سوی دیگر می برد

آرام به صورتم نوازش میکرد